ਸਵਰਗ

ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਸਦਾ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ? ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਈਸ਼ਵਰ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਾਂ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣੀਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੀਏ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਮਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਸੁੱਖ ਦੇ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣੀਏ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਈਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਪੂਰਾ ਸਵਰਗ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਸਯੁੰਕਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਈਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਤੀਤ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੀਮਾ ਅਤੇ ਅਪੂਰਣਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਮਨ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਵੀਨਤਾ ਤਲਾਸ਼ਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੱਖ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਪੂਰਣਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰ ਹੀ ਜਾਵੋਗੇ। ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਕਦੇ ਕਿ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਜੀਵ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਹੈਰਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਾਡੇ ਵਰਣਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜਨ ਅਤੇ ਛਿਪਣ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਭੋਜਨ, ਸੰਗੀਤ ਆਦਿ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਵਰਣਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸਦੀ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਹੈਰਾਨੀਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਣਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਜੀਵ ਇਸ ਨਵੇਂ ਸਾਹਸਿਕ ਸਫ਼ਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ? ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ, ਪਰ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਇਸਦੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਕਲਪ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵ ਇਸ ਵਰਤਮਾਨ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।) ਇੱਕ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਵਰਗ ਸਾਡੀ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਭਿੰਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਸੰਤ ਪੌਲੁਸ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ ਅਰਥਾਤ ਅਜਿਹੇ ਵਰਦਾਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।