ਯੋਗ ਦਾ ਅਰਥ

ਯੋਗ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਦੋ ਅਰਥ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋਵੇ ਹੀ ਮੱਹਤਵਪੂਰਣ ਹਨ. ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਜੋੜ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਹੈ ਸਮਾਧੀ. ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦੇ, ਸਮਾਧੀ ਤੱਕ ਪਹੁਚੰਨਾ ਕਠਿਨ ਹੋਵੇਗਾ. ਯੋਗ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਗਣਿਤ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਜਿਆਦਾ ਹੈ. ਦੋ ਤੇ ਦੋ ਨੂੰ ਮਿਲਾਵਗੇ ਤਾਂ ਚਾਰ ਹੀ ਆਏਗਾ. ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ ਜਾਂ ਮਤ ਕਰੋ, ਸਿਰਫ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ. ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਉਗੇ ਤਾਂ ਜਲੇਗਾ ਹੀ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਯੋਗ ਧਰਮ ਆਸਥਾ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੈ. ਯੋਗ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ. ਪ੍ਰਾਯੋਗਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ. ਯੋਗ ਜੀਵਨ ਹੈ ਜੀਨੇ ਦੀ ਕਲਾ ਹੈ. ਯੋਗ ਇੱਕ ਪੂਰਣ ਚਿਕਿਤਸਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਪੂਰਣ ਮਾਰਗ ਹੈ ਰਾਜਪਥ. ਪਾਂਤਜਲੀ ਨੇ ਇਸ਼ਵਰ ਤੱਕ ਸੱਚ ਅਤੇ ਮੂਕਤੀ ਜਾਂ ਪੂਰਣ ਸਵਸਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਅੱਠ ਪੋੜੀਆ ਬਣਾਈ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪੋੜੀ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਸਿਰਫ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੀ ਜੋਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਧਣਾ ਇੱਕ ਵੈਗਿਆਨਿਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ. ਜੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਚੱਲ ਪਵੋਗੇ ਤਾਂ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਜਾਵੋਗੇ. ਜਿਵੇਂ ਬਾਹਰੀ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਈਸਟਾਈਨ ਦਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਵੈਸੇ ਹੀ ਅੰਦਰੁਣੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਆਈਸਟਾਈਨ ਹੈ ਪਾਂਤਜਲੀ. ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲੈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਵੈਸੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਨੀਤੀਆ, ਨਿਅਮਾਂ, ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਗਿਆਨਯੋਗ, ਭਕਤੀਯੋਗ, ਧਰਮਯੋਗ ਅਤੇ ਕਰਮਯੋਗ. ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਗ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ. ਫਿਰ ਹਠਯੋਗ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ. ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੋ ਰਾਜਯੋਗ ਹੈ ਉਹੀ ਹੈ ਪਾਂਤਜਲੀ ਦਾ ਯੋਗ ਹੈ. ਇਸੀ ਯੋਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਮੱਹਤਵ ਹੈ. ਇਸੀ ਯੋਗ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ. ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਯੋਗ ਮਤਲਬ ਯੋਗ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗ. ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਾਂਤਜਲੀ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਅੱਠ ਅੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.