ਭੈਣ ਨੂੰ ਭਰਾ ਦੀ ਚਿੱਠੀ

ਕੱਲ ਰੱਖੜੀ ਹੈ.ਵੈਸੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਰੱਖੜੀ ਬੰਨਦੇ ਹੋ,ਪਰ ਅੱਜ ਕਲਾਈ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਦਿਲ ਤੱਕ ਇਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਝਲਕ ਆਈ.ਦੋ ਬੁੰਦਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਵੇਂ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ ਰਹੀ ਹੈ. ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਥਰੂ ਕਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਨਵੇਂ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਦੀ ਮੌਜਮਸਤੀ, ਉਹ ਚਾਕਲੇਟ, ਅੰਬ ਅਤੇ ਇਮਲੀ ਚੁਰਾਉਣਾ,ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੁੱਡੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ. ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ-'ਮਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰਦਮ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋ,ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ.' ਕਿੰਨਾ 'ਅਜੀਬ' ਸੀ- ਮੈਂ ਹਰ ਵਕਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦਾ,ਮਾਂ ਤੋਂ ਡਾਂਟ ਪਵਾਉਣ,ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਲੱਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਤਾਵੇ- ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ.ਮੁਹੱਲੇ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਨੱਕ ਇਸ ਕਾਰਨ ਹੀ ਲਾਲ ਹੋਈ. ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਇਹਨਾਂ ਬੁੰਦਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਇਹ 'ਅਜੀਬਪਣ'' ਸਮਝ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ.ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਉਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੁਰ ਵੀ ਜਾਉ ਤਾਂ ਰਾਜਦੁਲਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਕਿਉਂ ਸਾਰਾ ਘਰ ਸਿਰ ਤੇ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਾਦੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਇੰਤਜਾਮ ਠੀਕ ਹੋਏ ਬਗੈਰ ਮੇਰਾ ਚੈਨ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਦੁਭਰ ਸੀ,ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਜੀ ਗੁੱਡੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੰਝੁ ਝਲਕੇ ਸਨ,ਉਹੀ ਅੱਜ ਦੇ ਹੰਝੁਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਅਜੀਬ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹਨ. ਕਸਕ ਹੈ ਤਾਂ ਬਸ ਇੰਨੀ ਕਿ ਕਾਸ਼! ਇਹ ਅਜੀਬਪਣ ਉਦੋਂ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਖਿਟ-ਪਿਟ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਮਿਠਾਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੀ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ. ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ, ਹਾਂ ਰੱਖੜੀ ਬਨਵਾਉਣ ਤਾਂ ਆ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਵੀਰ