ਸਾਉਣ ਦੀਆਂ ਠੰਡੀ ਠੰਡੀ ਫੁਹਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੜੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਵੈਸੇ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਗਹਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਯਾਦਾ ਉਠ ਕੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ. ਰੱਖੜੀ ਭੈਣ ਦਾ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ.
ਬਚਪਣ ਵਿੱਚ ਲੜਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਭੈਣ ਇਸ ਦਿਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿੰਨ੍ਹਾ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ. ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਾ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਜਦ ਰੱਖੜੀ ਬੰਨ ਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੁੱਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ.
ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਰੱਖੜੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦੀ ਭੈਣ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਬਸ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਹੀ ਹੈ.
ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਤੇ ਭੈਣ ਪਰਾਏ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਿਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਤੇ ਜਤਾਏ ਹੱਕ ਦਾ ਸੁਆਦ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁਲਦਾ. ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਤਾਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਹਰ ਯਾਦ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਰੱਖੜੀ ਹੈ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੈ ਉਹ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਚਿੜਦੇ ਸੀ ਹੁਣ ਤੋਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤਿਆਰੀ ਪਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ? ਭਰਾ ਭੈਣਾ ਦੇ ਕਪੜੇ ਮਿਠਾਈ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਸਭ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਖੜੀ ਲੈਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੋਹਣੀ ਰੱਖੜੀਆਂ ਲੈ ਲਈ ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿਲਾ ਫਤਿਹ. ਕੁੱਝ ਦਿਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੁਆ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ.
ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਾਂ ਮਹਿੰਦੀ ਘੋਲ ਲੈਂਦੀ, ਮਿਠਾਈ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਜੋਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂਹਦੀ ਸਜਾਉਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਕੇ ਜਦੋ ਛੋਟੀ ਗੋਰੀ ਹਥੇਲੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਕੇ ਮਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮਹਿੰਦੀ ਲਗਵਾਉਣ ਲਈ ਬੈਠੋ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਸਤਾਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਕਦੀ ਮੱਛਰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਕਦੀ ਪਿਆਸ ਲਗਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਬਗੈਰ ਕੁੱਝ ਬੋਲੇ ਹੀ ਹਾਸਾ ਆ ਜਾਂਦਾ. ਭਰਾ ਆਸ ਪਾਸ ਚਿੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਦਾ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਇਹ ਕਿ ਗੋਬਰ ਲਗਾ ਰਹੀ ਹੈ. ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਣ ਛੇਤੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਮਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਖੁਲਦੀ ਛੇਤੀ ਉਠੋ ਰੱਖੜੀ ਹੈ. ਉਠਦੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਮਹਿੰਦੀ ਦੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਜਾਂਦਾ.ਭਰਾ ਭੈਣ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ. ਪਿਤਾ ਜੀ ਅਖਬਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਝਾਤ ਮਾਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਗਈ ਸਾਰੀ ਤਿਆਰੀ. ਭੁਆ ਥਾਲੀ ਸਜਾ ਕੇ ਆਰਤੀ ਨਾਰਿਅਲ ਚਮਕੀਲੀ ਰੱਖੜੀਆਂ ਰੱਖ ਕਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ.
ਸਾਡੀ ਪੜਾਈ ਦੇ ਕਾਰਣ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਪਾਉਂਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ ਕੇ ਉਹ ਅੰਨਦ ਮੰਨਦੀ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਮੀ ਹੈ ਉਸ ਵੱਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ. ਫਿਰ ਆਉਂਦੀ ਵਾਰੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਦੀ. ਭਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਕਸ ਕੇ ਬੰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਤਰਾਨਾ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਜਦੋ ਮਿਠਾਈ ਖਿਲਾਉਣ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਟੁਕੜਾ ਭਰਾ ਖਿਲਾਉਂਦਾ. ਪਿਤਾਜੀ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਪੈਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੱਢ ਜਾਣ ਕੇ ਥੋੜੇ ਪੈਸੇ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਫਿਰ ਪੈਸੇ ਲਈ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਮਜਾ ਆਉਂਦਾ.
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਭ ਭੋਜਨ ਦੇ ਵੱਲ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਦੀ ਭੁੱਖ ਜੋ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ. ਖਾਣੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਅਜਾਦ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ. ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬਾਹਰ ਖੇਡਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਤਾਂ ਆਉਂਦਾ ਜਦੋ ਮਾਂ ਅਵਾਜ ਲਾਗਾਉਂਦੀ ਚਲੋ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ.
ਹੁਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਉਹ ਉਤਸਾਹ ਭਰੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਕਿੱਥੇ ਖੋ ਗਏ ਉਹ ਝਗੜੇ, ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਉਹ ਰੱਖੜੀ?
|
ਸੁਝਾਅ ਪ੍ਰਤਿਕਿਰਿਆ
ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਜੋ
ਇਹ ਪੇਜ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕਰੋ